Bakkie troost

Het is januari als Milone en ik afspreken bij de Openbare Bibliotheek Amsterdam. We bespreken als regisseur en dramaturg onder elkaar de voorstelling die we gaan maken voor het ITs Festival. Milone wil graag een voorstelling maken over de troost van het samenzijn en het belang van rituelen. In Nederland lijken mensen vooral alleen te rouwen. Er zijn nauwelijks tot geen rituelen die de nabestaanden samenbrengen in hun verdriet. En dat terwijl rituelen juist zo troostend kunnen zijn in tijden van rouw, legt Milone mij uit. Het doet me nadenken over de dingen die we verloren toen we voor een seculiere maatschappij kozen. Want hoewel ik niet gelovig ben opgevoed heb ik me altijd voorgesteld dat de rituelen van religie richting kunnen geven aan het leven.

Milone vertelt me over de begrafenis van haar oma in Suriname. De twee weken durende rouwceremonie was een bijzondere belevenis. Niemand zat in zijn eentje op een kamertje in het zwart te grienen. Het was een collectieve gebeurtenis waarin gedanst en gezongen werd. Waar er ruimte was voor huilen en lachen. Waarin iedereen een aandeel en een taak had. Een gebeurtenis die daarmee niet alleen over de dood ging, maar ook over het leven zelf. Milone kwam na twee weken terug en had toen al het gevoel het overlijden van haar oma een plek te hebben gegeven.

Een land waarin de rouw om een overledene strak is omkaderd, is mijns inziens een troostende gedachte. De uitvaarten die ik heb meegemaakt waren in treurige kantinezaaltjes, met treurig voedsel en een treurige dienst. Iedereen voelt zich ongemakkelijk, weet niet wat te doen en waar over te spreken. Vervolgens gaat iedereen alleen naar huis en zoekt men zelf naar een manier om de gebeurtenis een plek te geven.

Maar hoewel ik geen vormgegeven, collectief rouwritueel ken zoals Milone, vraag ik me af: heb ik niet toch een paar rituelen die mij troost geven? Het eerste dat er in mij opkomt, is mijn kop koffie iedere ochtend. Ik heb ooit van een goede vriendin een enorme mok gekregen. Iedere ochtend drink ik uit die mok. Ik maak een grote bak filterkoffie voor mezelf. Met twee zoetjes en opgeschuimde melk. Het duurt even voor die koffie een drinkbare temperatuur bereikt, waardoor ik iedere ochtend een momentje voor mezelf heb. Ik met mijn koffie. Bakkie troost. Rust.

Iedereen heeft wel van die kleine ritueeltjes die hij dagelijks of wekelijks uitvoert. Maar hoewel het wel een ritueel is, is mijn ritueel op geen enkele manier te vergelijken met het rouwritueel dat Milone kent uit Suriname. En het belangrijkste verschil is misschien wel dat ik mijn ritueel eenzaam en alleen uitvoer. Ik ken de troost van het samenzijn en het belang van rituelen. Maar van het samen rituelen uitvoeren heb ik weinig kaas gegeten. Dus als een onderzoek voor deze voorstelling ga ik er morgen voor zorgen dat ik mijn bakkie troost met iemand samen drink. Iemand in voor een flinke sloot koffie?

Dit bericht werd geplaatst in Ritueeltje. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s