Ten Onder dinsdag 29 juni al (bijna) UITVERKOCHT

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Zo en dan nu even bouwen…

Een filmpje van hoe er gebouwd word op bouwdag 2…
Een uurtje film gemonteerd naar 2, 5 minuut.

Geplaatst in Proces | 1 reactie

Ochtendrituelen

Toots Tielemans fluit mij, zoals iedere ochtend, wakker met zijn Turks Fruitdeuntje. Het is de wekker van mijn mobiel. “Veel te vrolijk voor zeven uur ’s ochtend” schiet er door mij heen. Maar veranderen van wekkerdeuntje doe ik niet. Ik schuifel naar de badkamer en wrijf de korreltjes uit mijn ooghoeken. Plassen, bed opmaken, aankleden, opmaken en ten slotte een diepe zucht… ik kan er weer tegenaan.
Allereerst moet de televisie aan op Nederland 1. Sven Kockelman zit al fris achter een bakkie leut. Ik wil ook zo’n bakkie. In het keukenkastje vind ik een pot goddelijke oploskoffie. Veel  mensen walgen ervan, maar ik niet. Flinke lepel poedermelk erbij… heerlijk. Het gekakel van Sven Kockelman werkt me op mijn zenuwen. Ik hap mijn broodjes kaas weg en zet de tv uit.
Nu is het tijd voor het checken van mijn mail. Eerst gmail1, waar ik alle reclamemails in verzamel. Dan gmail2 waar ik persoonlijke berichten in ontvang. Dan mijn schoolmail en mijn facebookmail. En ten slotte check ik iedere dag mijn horoscoop. Onheilspellend of hoopgevend; mijn horoscoop vertelt mij waar ik die dag op moet letten (dat beeld ik mij tenminste in). Begin de dag met een dansje… uhhh ik bedoel een stevig ochtendritueel (inclusief de ergerlijke Sven Kockelman, want die hoort er gewoon bij).

Geplaatst in Ritueeltje | Een reactie plaatsen

Bakkie troost

Het is januari als Milone en ik afspreken bij de Openbare Bibliotheek Amsterdam. We bespreken als regisseur en dramaturg onder elkaar de voorstelling die we gaan maken voor het ITs Festival. Milone wil graag een voorstelling maken over de troost van het samenzijn en het belang van rituelen. In Nederland lijken mensen vooral alleen te rouwen. Er zijn nauwelijks tot geen rituelen die de nabestaanden samenbrengen in hun verdriet. En dat terwijl rituelen juist zo troostend kunnen zijn in tijden van rouw, legt Milone mij uit. Het doet me nadenken over de dingen die we verloren toen we voor een seculiere maatschappij kozen. Want hoewel ik niet gelovig ben opgevoed heb ik me altijd voorgesteld dat de rituelen van religie richting kunnen geven aan het leven.

Milone vertelt me over de begrafenis van haar oma in Suriname. De twee weken durende rouwceremonie was een bijzondere belevenis. Niemand zat in zijn eentje op een kamertje in het zwart te grienen. Het was een collectieve gebeurtenis waarin gedanst en gezongen werd. Waar er ruimte was voor huilen en lachen. Waarin iedereen een aandeel en een taak had. Een gebeurtenis die daarmee niet alleen over de dood ging, maar ook over het leven zelf. Milone kwam na twee weken terug en had toen al het gevoel het overlijden van haar oma een plek te hebben gegeven.

Een land waarin de rouw om een overledene strak is omkaderd, is mijns inziens een troostende gedachte. De uitvaarten die ik heb meegemaakt waren in treurige kantinezaaltjes, met treurig voedsel en een treurige dienst. Iedereen voelt zich ongemakkelijk, weet niet wat te doen en waar over te spreken. Vervolgens gaat iedereen alleen naar huis en zoekt men zelf naar een manier om de gebeurtenis een plek te geven.

Maar hoewel ik geen vormgegeven, collectief rouwritueel ken zoals Milone, vraag ik me af: heb ik niet toch een paar rituelen die mij troost geven? Het eerste dat er in mij opkomt, is mijn kop koffie iedere ochtend. Ik heb ooit van een goede vriendin een enorme mok gekregen. Iedere ochtend drink ik uit die mok. Ik maak een grote bak filterkoffie voor mezelf. Met twee zoetjes en opgeschuimde melk. Het duurt even voor die koffie een drinkbare temperatuur bereikt, waardoor ik iedere ochtend een momentje voor mezelf heb. Ik met mijn koffie. Bakkie troost. Rust.

Iedereen heeft wel van die kleine ritueeltjes die hij dagelijks of wekelijks uitvoert. Maar hoewel het wel een ritueel is, is mijn ritueel op geen enkele manier te vergelijken met het rouwritueel dat Milone kent uit Suriname. En het belangrijkste verschil is misschien wel dat ik mijn ritueel eenzaam en alleen uitvoer. Ik ken de troost van het samenzijn en het belang van rituelen. Maar van het samen rituelen uitvoeren heb ik weinig kaas gegeten. Dus als een onderzoek voor deze voorstelling ga ik er morgen voor zorgen dat ik mijn bakkie troost met iemand samen drink. Iemand in voor een flinke sloot koffie?

Geplaatst in Ritueeltje | Een reactie plaatsen

Flyer Ten Onder is af!!

Geplaatst in Proces, Uncategorized | 1 reactie

Interview met Milone Reigman over Ten Onder

Geplaatst in Proces | Een reactie plaatsen

Een ware Kick-off op Hemelvaartsdag

Het is Hemelvaartsdag als de Kick-off van de voorstelling ‘Ten Onder’ gepland is. De dag dat het project van start gaat en dat de regisseuse, actrices, technici, productieleider, dramaturge en decorontwerpster elkaar ontmoeten. En dat het concept gepresenteerd wordt, het decorontwerp getoond wordt en het script uitgedeeld word. Ik loop hier stage als productieassistente, een gloednieuwe ervaring. Best een mooie dag, Hemelvaartsdag, voor het thema van deze voorstelling.

De Kickoff wordt gehouden in het imposante gebouw waar zich ooit de oude Toneelschool bevond. Als ik er om 10:00 uur ‘s ochtends door de straten van Amsterdam naar toe fiets, vind ik het maar akelig stil. Albert Heijn is dicht, haastende fietsers zijn nergens te bekennen en hondjesuitlaters zijn spoorloos. Het is Hemelvaartsdag. De christenen vieren dat Jezus Christus naar de hemel is opgestegen. En de atheïsten vieren het vrolijk mee, zonder dat ze nog weten waar Hemelvaart voor staat, want het betekent… vrij!
Dauwtrappen is een ritueel dat bij Hemelvaartdag hoort. Het wordt ook wel dauwtrippen genoemd, maar dat roept bij mij totaal andere associaties op. Men ging hierbij zingend met blote voeten door het gras lopen, omdat men verwachtte dat dit een magische of genezende werking zou hebben. Een huidige vrije vertaling hiervan is het maken van een wandeling in de natuur. Of een nog vrijere interpretatie is dat van de festivalgangers die het ritueel van het zogenaamde Dauwpop (popfestival in Hellendoorn) hebben ingezet. Vandaar dat het zo stil is in de straten van Amsterdam!

Al met al is het een toepasselijke dag voor deze Kick-off.

Geplaatst in Proces | Een reactie plaatsen